Dry Martini

Hikâyesi

Üç anlatı, tek kadeh

Dry Martini'yi kimin bulduğu bilinmiyor; içki tarihçileri bu soruyu alanın en inatçı bilmecelerinden sayar. Dolaşımdaki anlatıların hiçbiri kanıtlanmış değil. İlki Kaliforniya'dan gelir. Martinez kasabası, içkinin 1874'te orada, yoldan geçen bir altın madencisi için hazırlandığını savunur. San Francisco benzer bir hikâyeyi kendi otel barına ve barmen Jerry Thomas'a mal eder. Kesin olan şu: 1884 tarihli bir barmen kılavuzunda, cin ve vermutla yapılan Martinez adlı bir tarif yer alır.

İkinci anlatı New York'ta geçer. Knickerbocker Oteli'nde çalışan Martini di Arma di Taggia adlı barmenin, yirminci yüzyılın başında cin ile sek vermutu karıştırdığı ve içkiye adını verdiği söylenir. Hikâye hoştur, ama takvim ona karşıdır: Martini adı 1880'lerde basılı kaynaklarda çoktan geçiyordu. Üçüncü görüş daha sadedir. Buna göre ad, o yıllarda Amerika'da çok satan ve aynı adı taşıyan bir İtalyan vermutundan gelmiş olabilir.

Tarif de ad kadar değişti. İlk Martiniler tatlıydı; eşit ölçüde cin ve İtalyan vermutuyla yapılır, içine bitter ve şurup eklenirdi. Sek cin ve sek vermutla hazırlanan Dry Martini adı 1890'ların ortasında kayda geçti, 1900'e gelindiğinde baskın biçim olmuştu. Yirminci yüzyıl boyunca vermutun payı adım adım azaldı. Bugün Uluslararası Barmenler Birliği altı ölçü cine bir ölçü vermut verir. Geriye buzun üzerinde sabırla karıştırılmış, duru bir içki kalır.

Berraklık, karıştıran elin sabrından gelir.