Gimlet

Hikâyesi

Erzak sandığından bara

Gimlet'in hikâyesi bir hastalıkla başlar. Uzun deniz yolculuklarında taze yiyecekten yoksun kalan tayfalar iskorbüte yakalanırdı. Britanya Kraliyet Donanması 18. yüzyılın sonunda gemilerde günlük narenciye suyu dağıtmaya başladı; önce limon, sonra Karayipler'den gelen misket limonu kullanıldı. 1867 tarihli Ticaret Gemiciliği Yasası, ticaret gemilerindeki uygulamayı da sıkı kurallara bağladı: açık denizdeki onuncu günden sonra her tayfaya günde bir ons, yani yaklaşık 28 ml limon ya da misket limonu suyu verilecekti.

Aynı yıl, Edinburgh'un liman semti Leith'te tüccarlık yapan Lauchlan Rose, meyve suyunu alkol katmadan saklamanın bir yöntemini patentledi. O güne dek meyve suyu rom eklenerek korunuyordu. Rose'un misket limonu kordiyali kısa sürede yayıldı ve bir noktada cinle buluştu. Bu buluşmanın nerede, kimin elinde gerçekleştiği kayıtlı değil. İçkinin Gimlet adıyla bilinen ilk basılı tarifi 1920'lerin başına aittir; yarı yarıya ölçü verir ve onu donanmada sevilen bir içki olarak anar.

Ad konusunda iki açıklama dolaşır. Birine göre içki, gemi arkadaşlarına misket limonu suyunu cinle içirdiği söylenen donanma hekimi Sir Thomas Gimlette'in adını taşır; ne var ki hekimin ardından yazılan anma yazılarında böyle bir bilgi geçmez. Diğerine göre ad, küçük delikler açmaya yarayan el burgusundan, İngilizcesiyle “gimlet”ten gelir. Hangisinin doğru olduğu kesin değil. Raymond Chandler'ın 1953 tarihli romanı The Long Goodbye içkiyi edebiyata taşıdı: kahramanlarından biri, gerçek bir Gimlet'in yalnızca yarı yarıya cin ve kordiyalden ibaret olduğunu savunur.

Bir erzak kalemi, zamanla bir kadehe dönüştü.